syn-sky View my profile

[EGoT] Sub-Event: 01

posted on 16 Jul 2013 09:47 by synchro-sky in EGoT
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
 
 
 
 
A dream which I raise my sword towards.
 
 
 
 
Svanhild Blackford the Pirate of Iron Island
 
 
---------------------------------------------------------------
 
 
 

“สตรีมักฝันถึงสิ่งใดกัน” บทเปิดประเด็นสนทนาดังขึ้นประสานกับเสียงของเกลียวคลื่นเข้ากระทบฝั่ง ดึงเอาความสนใจของอีกหนึ่งที่นั่งตรงข้ามได้ชั่วขณะ

 
 

ดวงตาสีควันข้างซ้ายที่ไร้สิ่งใดปกปิดฉายแววแปลกใจเล็กๆก่อนจะกลับเป็นเรียบเฉย ผู้โดนถามถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วหันไปสนใจคันเบ็ดในมือซ้าย ที่ยังคงนิ่งไร้ความเคลื่อนไหวต่อโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

 
 

ความเงียบโรยตัวเหนือร่างสองร่างบนเรือพายที่มีไว้สำหรับบรรทุกคนไม่เกิน10คน เมื่อหนึงนั้นรอฟังคำตอบ ส่วนอีกหนึ่งไม่คิดจะต่อบทสนทนา พาหนะลำยาวโคลงไปมาเล็กๆตามจังหวะผืนน้ำหยอกล้อกับสายลมเอื่อยๆ สภาพอากาศที่จัดว่าไม่เลวร้ายสำหรับการมานั่งตกปลาฆ่าเวลาที่ไพค์

 
 

“สวันฮิลด์”

 
 

เสียงเหยื่อตกกระทบพื้นน้ำดังจ๋อม หลังจากเจ้าของชื่อดึงสายกลับมาแล้วเหวี่ยงไปใหม่ให้ห่างกว่าระยะเดิม เธอทิ้งช่วงไปสักพักหนึ่งจึงค่อยหันไปมองต้นเสียง

 
 

“ไม่รู้”

 
 

ตอบสั้นๆปัดรำคาญ ก่อนจะรีบกระชากมือข้างที่ถือเบ็ดอยู่หลบออกจากรัศมีการถลาเข้ามาจะคว้าไปของอีกฝ่ายที่ไม่พอใจคำตอบ เอวได้รูปบิดเล็กๆในการยกขาขึ้นมายันกลางลำตัวผู้จู่โจมไว้ เรือโคลงเคลงไปมาตามการขยับตัว ตีผิวน้ำให้เกิดเป็นระลอกแล้วระลอกเล่าอยู่นานสองนานก่อนต้นกำเนิดจะหยุดลง

 
 

สวันฮิลด์ กำด้ามไม้พายในมือแน่นขณะกดส่วนปลายลงกับช่วงคอของบุรุษผู้นอนราบกับเรืออย่างสิ้นท่า แม่หล่อนพ่นลมหายใจอีกครั้ง ยกไม้พายออกแล้วขยับตัวไปนั่งที่เดิม มือควานคลำหาคันเบ็ดที่ร่วงบนท้องเรือจากการปะทะกันเมื่อครู่ เมื่อพบก็เหวี่ยงออกไปอีกครา แล้วจึงค่อยๆขยับริมฝีปากเอ่ยตอบ

 
 

“การได้แต่งงานกับบุรุษรูปงาม มีฐานะดี และมีหัวใจไว้เพื่อรักนางผู้เดียว”

 
 

คนได้ฟังเลิกคิ้วอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ร่างสูงเหยียดกายออกเต็มที่เป็นการผ่อนคลาย โดยมือข้างหนึ่งลูบลำคอตรงจุดที่โดนกดปอยๆไปด้วย

 
 

“เจ้าไม่เคยเอ่ยถึงสิ่งพวกนั้น”

 
 

“เจ้าคิดว่าสตรีทุกคนจะใฝ่ฝันสิ่งเดียวกันงั้นรึ?” น้ำเสียงกึ่งดูแคลนอยู่ในที

 
 

สายตาแม่หล่อนจับจ้องสายที่สั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติ สองมือกระชับก่อนจะกระตุกแล้วดึงกึ่งกระชากคันเบ็ดในมือ ลากเอาปลาตัวไม่ใหญ่แต่ก็ไม่อาจจัดว่าเล็กขึ้นมา สองมือแกะตะขอออกอย่างคล่องแคล่วแล้วโยนไปด้านหลังอย่างไม่แยแส พักต่อมาเสียงจ๋อมของน้ำก็ดังขึ้นอีก

 
 

“ดูเจ้าคล่อง”

 
 

“ข้าเป็นลูกของประมงที่เก่งกาจและรูปงามที่สุดในแบล๊กไทด์"

 

 

สวนทันควันด้วยประโยคที่ผู้ถูกอ้างถึงคงไม่มีวันได้ยิน ริมฝีปากรูปถ้วยคว่ำยกยิ้มเล็กๆ อย่างที่คนเห็นนึกอยากกลับคำพูด ชายหนุ่มขยับกายลุกขึ้นมานั่งไม่รีบร้อน จ้องไปยังลูกประมงผู้มีศักดิ์เป็นกัปตันเรือโจรสลัด

 
 

“เจ้าปรารถนาสิ่งใด” ตาสีดำของคนถามจับจ้องสตรีตรงหน้าราวจับผิด แม้จะถูกมองด้วยสายตาเคืองแกมรำคาญก็มิอาจทำให้เขาเก็บความกระหายใคร่รู้ลงได้

 
 

ไม่บ่อยนักที่จะมีโอกาสงามๆในการเค้นเรื่องราวของสตรีผู้ผันตัวเองมาเป็นนักล่าแห่งท้องทะเล เมื่อเวลานี้นางมีแค่คันเบ็ดโง่ๆในมือที่ไม่อาจทำร้ายให้เขาเจ็บสาหัสได้ จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องเก็บงำความสงสัย แม้อาจจะโดนตะขอหรืออะไรที่มากกว่านั้นเฉี่ยวหน้าก็ตาม

 
 

กัปตันโคลงหัวกลอกตาขึ้นมองนภาอย่างละเหี่ยใจ หากรู้ว่าจะโดนถามไร้สาระเช่นนี้คงชวนคนอื่นมานั่งตกปลาคลายเบื่อด้วยแทน

 
 

“ข้าน่ะ...ไม่มีหรอก” หลังจากทิ้งจังหวะสนทนาไปนานสองนาน ท้ายสุดก็ยอมเอ่ยคำตอบออกมา เรียบง่าย และ...ว่างเปล่า

 
 

“ที่มีอยู่ตอนนี้ข้าพอใจทุกอย่าง” เอ่ยเสริมก่อนจะดึงคันเบ็ดกลับมาเก็บ มือหยิบพายขึ้นมาสองอัน อันหนึ่งโยนให้ลูกเรือคนสนิท ส่วนอีกหนึ่งในมือก็หย่อนลงให้สัมผัสกับผืนน้ำ แล้วขยับพายช้าๆไม่รีบร้อนกลับไปที่เรือใหญ่ของตนเอง

 
 

“เว้นเสียแต่เจ้าจะบังคับให้ข้าปรารถนารองกัปตันคนใหม่” พูดทีเล่นทีจริงด้วยรอยยิ้มสวยๆตามด้วยหัวเราะเบาๆ เป็นการตัดบทสนทนาพร้อมสั่งให้ออกแรงซะ

 
 

ลมเอื่อยยังคงพัดเอากลิ่นอายของทะเลมาแตะจมูกอย่างต่อเนื่อง ชวนให้ใจสงบแต่ก็ดูเบาจนน่าใจหาย เป็นราวกับ...ลมหายใจของคนที่ใกล้จะตาย...

 
 

หญิงสาวนั่งเท้าคางทอดสายตาไปยังท้องทะเลกว้างทิ้งให้ลูกน้องออกแรงผู้เดียว เธอเหมือนกำลังพยายามมองหาบางอย่างที่ยังมาไม่ถึง เป็นที่รู้ๆกันดีในหมู่ลูกเรือว่ากัปตันแห่งแบล๊กสตอร์ม ขี้เบื่อและไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเอ้อระเหยอยู่ไพค์นานเป็นสัปดาห์โดยไม่ออกปล้น

 

 

...หากไม่ใช่การได้รับข่าวว่ากองทัพเรือกำลังจะกลับมา สวันฮิลด์ แบล๊กฟอร์ด คงไม่มานั่งรอล่วงหน้าเช่นนี้....

 

เมื่อการพบนักรบนั้นยากกว่าการพบอัศวิน และยิ่งยากขึ้นหลายเท่าสำหรับการได้พบพร้อมกัน...

อยากเจอ...ทั้งสองคน

 

เพียงแต่...ในความยินดีก็มีเรื่องให้ชวนหัวเสีย

 
 

“เวนเดล เมื่อกองทัพเรือขึ้นฝั่งจงส่งตัวแทนไปท่าเรือแทนข้า ข้าไม่ต้องการที่จะไปเห็นชายคนนั้น”

 
 

…........................................................

….........................................

….......................

….........

 
 

วันนี้เป็นวันที่กองทัพเรือจะนำเรือเข้าเทียบท่าที่ลอร์ดสพอร์ต

 
 

ข่าวดีที่ทำให้เธอเนื้อเต้น แต่อย่่างไรก็ตาม โจรสาวเลือกที่จะนั่งแกะสลักไม้สลับกับเกลือกกลิ้งบนเตียงนอนชั้นดีที่ได้มาเมื่อนานแล้วในเคบินบนเรือ เพื่อรอฟังข่าวดีจากลูกน้องมากกว่าการจะออกไปต้อนรับแล้วเจอคนน่าโมโห กระนั้น...ก็ใช่ว่าตอนนี้เธอจะสบายใจนัก

 
 

มีดแกะสลักในมือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นถูกวางลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆอย่างระมัดระวัง ก่อนเจ้าของจะเอนหลังทิ้งน้ำหนักลงเตียง คลายความเมื่อยจากการนั่งจดจ่อแกะสลักไม้เป็นชั่วโมง มือเล็กๆแบบฉบับสตรีเอื้อมไปหยิบหมอนหนุนหัวก่อนจะเอามากอดซุก

 
  
 

“เจ้าปรารถนาสิ่งใด”

 
 

นึกก่นด่าคนถามในใจที่มันดันยกคำถามไม่น่าให้อภัยขึ้นมา... ขณะที่สองแขนโอบกอดหมอนแน่นกว่าเดิม ภาพบางสิ่งก็กำลังฉายชัดในใจ

 
 

...จะความปรารถนาหรือความฝัน เมื่อหวังถึงทั้งสองสิ่งที่ไม่มีมีวันเป็นจริง

 
 

เก้าอี้สามตัวที่ถูกเก็บไว้เรียบร้อยใต้โต๊ะอาหารนั้น ไร้ซึ่งเงาของร่างใดหรือร่องรอยของผู้ใดมานั่ง

มองแล้วชวนให้เหงาและโหยหา

 

หากความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่มี คือการขอให้เทพคืนพวกเขามา...

 
 
 

มันก็แค่การเพ้อฝันเท่านั้น......

 
 

 

เพราะอย่างนั้นเธอถึงไม่มีความปรารถนา อย่างมากก็เป็นเพียงความต้องการที่ไม่ตอบสนองก็ไม่ถึงขั้นขาด

 
 

เพราะเธอพอใจกับสิ่งที่มีอยู่ทุกวันนี้

 
 

เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากนอกห้องทำให้เธอจำต้องโยนหมอนไปไว้ที่เดิมเสียแล้วลุกขึ้นนั่งไขว่ห้าง ชั่วอึดใจต่อมาประตูไม้ที่กั้นระหว่างห้องนอนของกัปตันเรือกับโลกภายนอกก็ถูกเปิดออกโดยไร้การเคาะ

 
 

การกระทำถือวิสาสะ ไร้มารยาทและอุกอาจ คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เวนเดลรองกัปตันวัยยี่สิบเจ็ด เมื่อเขาก้าวเขามาในห้องทั้งตัวประตูก็ถูกปิดลง ร่างสูงแกร่งตามฉบับอโยชาติเอนหลังพิงพนังแล้วกอดอกมอง

 
 

“เรียบร้อยแล้วรึ...?” คนนั่งเอ่ยถาม แม้จะรู้คำตอบอยู่ในใจ

 
 

“เจ้าน่าจะไป” อีกฝ่ายตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่คนได้ยินนั้นเริ่มปั้นหน้าไม่พอใจ

 
 

“เจ้ารู้เหตุผลที่ข้าไม่ไป” สวันฮิลด์เอ่ยเสียงเรียบ ชัดกว่ากำลังสะกดอารมณ์

 
 

“เพราะอย่างนั้นแหละแม่หงส์สาว ข้าถึงว่าเจ้าควรไป” ตอบกลั้วหัวเราะ ก่อนจะสาวเท้าไปนั่งลงข้างๆ เท้าคางบนไหล่คนตัวเล็กด้วยรอยยิ้มเหนือ ไม่มีการปัดป้อง มีแต่สายตาที่ส่งไปเป็นคำสั่ง

 
 

“มันตายแล้ว”

 
 

แม่หล่อนไหวตัวน้อยๆกับสิ่งที่ได้ยิน ความรู้สึกวูบที่ใจดึงกระชากขวัญเธอออกไปไกลลิบ ลมหายใจลึกถูกสูดเข้าหนักๆเพื่อตั้งสติ ไม่ได้หวั่นไหวที่รู้ข่าวการตาย แต่กังวล...ว่า “ใคร” ที่ตาย

 
 

เหมือนคนได้เปรียบจะสังเกตเห็นอาการดังกล่าว รอยยิ้มขบขันปรากฎขึ้นมาชัดราวรู้ล่วงหน้าว่าจะได้เห็นท่าทางเช่นนี้เป็นแน่

 
 

...ผู้หญิงหนอผู้หญิง ช่างขี้กังวล...

 
 

“คนที่เจ้าไม่ชอบหน้า อูลริค ไพค์ตายแล้ว”

 
 

คำเฉลยที่เป็นเสมือนยารักษาชั้นเลิศ ความกังวลใจที่เคยมีถูกปัดเป่าออกไปจนหมดราวถูกลมกระโชกพัดทิ้ง ใบหน้าที่ซีดเผือดเมื่อครู่กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง และริมฝีปากก็ขยับรอยยิ้ม...วิปริต ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างสะใจจะดังลั่นห้อง

 
 . 
.
.
 

เป็นการแสดงความเสียใจที่จริงใจที่สุดเท่าที่ผู้หญิงหนึ่งคนจะสามารถกระทำ

 
 
 
 
+++++++++++++++++++++++++++++++
 
ดีเลย์
 
หึ...../น้ำตาไหลแล้วกลิ้งจากไป
 
ปล. มาเล่นซ่อนแอบกันเถอะพี่จ๋าน้องจ๋า /จุ๊บๆ
 
 

Comment

Comment:

Tweet

คือฟิคอันนี้ดีมาก คือมันทำให้สวฮ.ดูอืม เป็นผู้หญิงนี่แหละ แต่ข้าจะทำแบบนี้ คือโพดเท่ เราชอบคำว่าแม่หงส์สาว คือแลดูกวนและแลดู อืม นี่แหละสวฮ. อบอุ่นแบบแปลกๆ(?)
มันตายแล้ว
อยากเห็นความสัมพันธ์ของสวฮ.กับเวนเดลมาก นี่คือจิ้นไปไกลมาก ขอสารภาพ เว้นแต่เจ้าอยากได้รองกัปตันคนใหม่ สองคนนี้คืออะไร นี่มัน ดฟหกดหกฟดหกฟดหฟกด

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด //วิ่งหนีขวานสวฮ.ที่ไล่ฟัน

#5 By Star* of Radiance on 2013-07-20 21:46

ทำไม เธอเกลียดอุลริคไพค์ทำไม! #อร.นายนี่มันเหยื่อสังคม!!
นุ่มสงสัย สรุปสวฮ.ดีใจหรือเสียใจที่อุลริคตาย..... อ่านประโยคสุดท้ายแล้วยิ่งสงสัย คือการแสดงออกมันเหมือนดีใจ แต่บางจุดก็ทำให้สงสัยว่าลึกๆเสียใจรึเปล่า
"orz //รออ่านต่อนะ ทำไมเธอถึงเกลียดนายอร. มันเกิดอะไรขึ้นในอดีต มันเกิดอะไรรรร

#4 By Wolf.G on 2013-07-16 13:07

เหยชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชช
พี่น้องตะกูลนี้!!
สวฮ. เธอเท่มากๆ รู้สึกแมน แต่ก็รู้สึกสวย /ทำไมรู้สึกแบบนี้ยะ ครอบครัวนี้นี่แม่มมมม

#3 By No War's on 2013-07-16 12:55

แม่ขาาา หนูติ่งผู้หญิงคนนี้!!!!!!!! //ตะกาย
ฮืออออ ชอบอะะะ ชอบบบ แหง่กๆ //จับกิน #เดี๋ยวนะ
รู้สึกว่าไม่ได้อ่านงานญปนานแล้วมาอ่านทีรู้สึกว่านี่มันอัพโคตรๆเลยนี่นา ; ; ชอบอะ ดูง่ายๆแต่อิมแพคอย่างประหลาด รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โคตรเท่
บ้านแบกปอด(????)แม่มมีแต่คนก๊าวๆโหดร้ายที่ฝุดดด

#2 By M.R.Lansia on 2013-07-16 11:11

พี่สาวววววววว
พี่ข้าาาาาาาาาาาาาา
สวฮ. > [] < ข้าชอบความคิดและกิริยาของนางยิ่งนัก ข้าอยากเป็นลูกเรือของหญิงผู้นี้
แอบชอบภาษาญป. ที่มันตรงๆ สั้นๆ แต่ได้ใจความดีแหละ
เราเล่นซ่อนแอบแล้ว ฮืออออออ ชอบ ; w ;
.
"ข้าเป็นลูกของประมงที่เก่งกาจและรูปงามที่สุดในแบล๊กไทด์"
ประโยคนี้นี่แบบ....เชี่ยมมมมมมมมม ป๋าขา ป๋าแจวเรือจากแบล็กไทด์มาเร้วววว ลูกสาวชม
.
ประโยคที่ชอบอีกหนึ่งคือ "มันตายแล้ว"
สั้น ง่าย แล้วตัดอารมณ์ดี
พี่ๆ บ้านนี้ช่างเกลียดอูลริค ไพค์ กันนัก
และสุดท้าย....
เวนเดลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
/ขอยาวๆ สนองอินเนอร์ รองกัปตันเป็นตำแหน่งสำหรับคนก๊าวๆ

#1 By GoMuth on 2013-07-16 11:02